Duyan

Sa ilalim ng tanglaw ng buwan sa kalangitan

Sa lalim ng gabi nagtatala ng bukas,

Mga bitui’y binibilang; dito sa kalayuan

Dito mula sa ating lumang duyan

Kung saan ako’y madalas kantahan

Nang mga awiting nakakapagpatahan;

Kung saan ako’y binabantayan

Habang himbing sa ‘yong kandungan;

Kung saan ako’y iyong minulat

Sa mundo’t mga karik’tan;

Kung saan ang pag-ibig at kasiyahan

Una kong nabigyan ng pangalan;

Kay sarap sanang uliti’t subukang pantayan

Yaong mga nakalipas at panahong nagdaan,

Ngunit naisin ma’y malayo nang balikan

Mga panahong may pares ng anino sa duyan;

Ngayon, sila’y alaala na lamang

Kaya’t hindi namamalayan pag-uunahan

Nitong maliliit na butil sa pisnging luhaan;

Mundo ko’t pag-inog nito’y natitigilan 

Dahil ang puwang na sa puso’y iniwan

Kirot ang pumupuno sa mga gabing lumiliban;

Tuloy sa pagtulog bulong na lamang

Doon sa mga bituing dating binibilang:

Sana, ikaw mula sa malayo’t bago mong tahanan, 

Lagi pa ring antabayan akong kapares mong iniwan;

Sa ilalim ng buwan may tanglaw sa kalangitan

Dito mula sa lumang duyan, ika nama’y pinagmamasdan

Advertisements

2 comments

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s